Palio koorts in Buti
Één keer per jaar heerst er totale gekte in Buti. De eerste zondag na 17 januari is de Palio di Sant’Antonio, de beschermheilige van Buti. De zondag voor de Palio is er de belangrijke loting bij de kerk en elke inwoner uit Buti staat vol spanning te wachten op de uitslag. Gejuich klinkt als een wijk als eerste loot, tranen als je als laatste loot. Dan is maar 1 kans om in de finalerace te starten. Buti heeft koorts; Palio koorts.
Elke contrada wordt versierd in de kleuren van de wijk en fier wapperen de vlaggen in de straten. De wijkhoofden zijn even de belangrijkste mensen, die zich in de plaatselijke restaurantjes graag laten zien met de jockey die het paard gaat berijden. Geen pizza of pasta voor de jockey. Die moet het met een salade doen.
Het paard van de wijk wordt 24 uur per dag verzorgd, geborsteld en zwaar bewaakt in de stal van de contrada door de stalmeester en staljongens.
Op een avond staan we stiekem door de staldeuren te gluren of we een glimp van het paard kunnen opvangen als de deuren plotseling opengerukt worden. We worden aangekeken alsof we hoogst persoonlijk het paard komen drogeren. Op ons beste Italiaans leggen we hakkelend uit dat we van Il Vecchio Frantoio zijn en “ons” paard graag even willen zien. Nou dat kan niet; het paard slaapt.
Er wordt over niets anders meer gesproken, paarden worden gezegend in de kerk en nooit worden er meer kaarsjes gebrand als in de week voor de palio.
En dan is het de zondag van de Palio. De kerkklokken luiden al vroeg in de ochtend en de mensen gaan naar de laatste mis voor de Palio om te bidden en een laatste kaarsje te branden.
Na de mis is er een optocht waar de wijken zichzelf, het paard en de jockey presenteren. Hele geschiedenis taferelen spelen zich voor onze ogen af.
Trommelgeroffel, vaandels, vuur, rook, antieke auto, s en levende haver; alles wordt uit de kast gehaald om de contrada zo goed mogelijk voor de dag te laten komen.
En dan is het zover. Na de lunch eindelijk de eerste race. “Ons”paard zit in de eerste batteria en geloof het of niet, je wordt totaal aangestoken door de Palio koorts. Zenuwachtig en vol spanning staan we langs de kant van de weg. Op schermen kunnen we de start volgen (voordat de drie paarden goed staan, duurt eindeloos) en na 3 valse starts stormen de paarden richting finish.
Gejuich, gegil en ….helaas ons paard derde dus geen finalerace (wat wil je met een stal op nummer 13 en een paard dat altijd moet slapen).
Huilende pubers, een juichende slager, dampende paarden, champagne en een jockey die vereerd wordt. Even is Buti het toneel van totale gekte en emotie. Blijdschap en verdriet, zo dicht bij elkaar.
Tot diep in de nacht is het feest op het plein en de mensen van de winnende contrada San Francesco lopen trots rond.
Na een week zie je langzaam de vlaggen uit het straatbeeld verdwijnen, is het zand van de weg verwijderd en zakt de koorts weg. Buti is weer gewoon Buti tot de volgende Palio di Sant’ Antonio.
